حجاب در زمان پهلوی

مفهوم شناسي عفاف

خواجه نصيرالدين طوسي در تعريف آن مي نويسد: «عفاف آن است كه نيروي شهوت مطيع عقل باشد تا تصرف او به اقتضاي رأي او بود و اثر خيريت در او ظاهر شود و از تعبد هواي نفس و استخدام لذات فارغ».علامه سيدمحمد حسين طباطبائي، عفاف را از اصول سه گانه فضيلت هاي اخلاقي مي داند كه صبر، حيا، ايثار، سخاوت، و... بر شاخه آن مي رويد. او پس از آنكه قواي شهواني، غضبي و فكري را منشأ و خاستگاه تمام اخلاق انساني برمي شمرد، مي گويد: «حد اعتدال در قوة شهواني «عفاف» و افراط و تفريط در آن«شَرَه» و «خمود» ناميده مي شود». بر اين اساس عفاف، معنايي فراخ تر از پاك دامني و پالودگي از فحشا و زنا دارد. قرآن كريم و نصوص روايي نيز، عفاف را در معناي وسيع تر از عفاف و پاكي جنسي به كار برده و آن را به معناي در پيش گرفتن رويه اعتدال، خودنگه داري، تسلط بر خويشتن، صبوري و ايستادگي در برابر كام جويي ناروامیداند. ...